Ik heb een kast vol Iittala. Dat zit zo. Wie niet trouwt, raakt meestal niet aan 'schoon servies'. Daarom heb ik als eeuwige alleenwoner beslist om dat dan maar zelf te verzamelen. Van Iittala. Op een rondreis door Finland kwam ik hun eenvoudige, maar net iets andere borden, glazen en potten tegen in elke blokhut, snackbar, hotel en restaurant, en ik werd een klein beetje verliefd. Gelukkig ben ik daar niet alleen in. 'In Finland is het bijna onmogelijk om te sterven zonder iets van Iittala in je kast', lacht Tuija Aalto-Setaïa, brandmanager bij het bedrijf. 'Veel families geven hun spullen van generatie op generatie door. Weet je, ik heb nog maar één keer - een weliswaar kleine ?- ruzie gehad met mijn familie, toen bij de erfenis de Iittala-kopjes van mijn mama verdeeld moesten worden. Dat ging over zoveel meer dan keramiek. Memories in dishes, zo noemt onze designer Heljä Liukko Sundström dat. Als ik op een zomerse dag zelfgemaakt bessensap drink uit mijn oma's glazen, dan word ik blij.' Dank je wel Tuija, nu voel ik me geen freak meer omdat ik mijn servies in mijn testament heb gezet.
...