Door de jaren heen heb ik mezelf al heel wat aangeleerd, maar op één ding ben ik bijzonder trots. Zodra ik een glas zie, gaat mijn pink meteen - hop - de hoogte in. Elke keer. Dankzij Annie M.G. Schmidt en De Stampertjes, die netjes en fris gewassen op de bank zaten met alle pinkjes in de lucht. Klaar om een goede eerste indruk te maken. Sindsdien doe ik het ook. In het begin was het ongetwijfeld wennen voor mijn kleine kinderpinkjes, maar ondertussen is het een automatische reflex. Geef me een champagneglas, een pen of een keramieken beker en daar gaat ie. Geen feestfoto te bespeuren met mijn pink halfstok. En omdat ik het me al een kwarteeuw geleden eigen maakte, moet het onderweg in mijn DNA geslopen zijn. Mijn negenjarige wilde boerendochter doet het net zo snel en met dezelfde flair. Het is nu een familietrekje. Onze eigen etiquettetraditie.
...