Roodharigen ontdekken niet plotseling op een dag dat ze buitenbeentjes zijn. Dat voelen ze intuïtief vanaf hun eerste kinderjaren al aan, en de bevestiging laat niet lang op zich wachten. Op de klasfoto's waarop ze er tegen wil en dank uitspringen, maar vooral via de blikken, mopjes en bijnamen die zo'n haardos oplevert. Vuurtoren, rooie biet, stoplicht, wortelkop, badmuts: op de lagere school hoorde ik ze haast dagelijks, en een enkele keer kwamen ze van een wildvreemde op straat. Later smeet ik waterstofperoxide op dat vervloekte haar en ging ik enkele jaren kanariegeel door het leven - een ingreep waar mijn natuurlijke haarpigment nooit meer van herstelde.
...