JOHANNA (60)

Enkele jaren geleden zag ik een tv-programma waarin seksuele hulpverlening aan bod kwam. Het werk interesseerde me meteen. Omdat ik nieuwsgierig ben en mezelf wil blijven ontwikkelen, maar ook omdat ik iets wilde doen met inzichten en levenservaring die ik als administratief bediende niet meteen kwijt kon. Al was ik er nooit aan begonnen zonder een organisatie als Aditi (zie p. 24). De screening van cliënten en coaching van seksuele dienstverleners maakten dat ik me veilig voelde om eraan te beginnen. Even belangrijk was het akkoord van mijn partner, een ruimdenkende man die snapt dat seksuele dienstverlening geen lustbeleving is. Hij kent me goed genoeg om te begrijpen waarom ik dit wil doen.'
...