Een overschrijving doen tien jaar geleden, dat betekende de fiets nemen, naar het bankkantoor trappen, aanschuiven, de verrichting uitvoeren, rood-wit briefje in de hand. En weer terugfietsen. Anno 2018 doe ik dat bij het ontbijt, in bad of, ik beken, op het toilet. Handig toch? Tijd gewonnen. Een kwartier, minstens. Of niet? Misschien pakt de smartphone mij - daar aan het ontbijt, in bad of op het toilet - ook wel tijd af. Rusttijd. Tijd om écht thuis te zijn. Bij mezelf of bij de anderen in huis. Kwalitatieve tijd. Is die gewonnen tijd dan eigenlijk wel gewonnen? Of verliezen we uiteindelijk meer tijd dan toen we met alle bankoverschrijvingen tegelijk naar de bank reden?
...