Ik heb een winterjas, van een duur Duits merk, en als ik die aanheb, kan ik de hele wereld aan. Misschien zijn het de strakke schouders. De ceintuur die me een taille lijkt te geven. De glamoureuze reclamefoto's met modellen die eruitzien alsof ze dure jobs hebben en weten wat ze doen. Een verklaring heb ik er niet voor, maar die jas is twee vierkante meter zelfvertrouwen op een kapstok. Voor een vriend die in een warm klimaat woont, is zijn kleurrijke garderobe draagbare Prozac, want in een Balinees batikhemd kun je volgens hem niet chagrijnig zijn. En een ex-collega biechtte onlangs op dat ze op dates altijd
...